บทที่ 74

เฮนรี่

ชายร่างใหญ่จ้องมองมาที่ผมด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ไหวติง ลมหายใจของผมเริ่มหอบกระชั้นขึ้นมาแล้ว

นี่สินะคือเหตุผลที่เชนถึงได้มั่นใจนักหนาตอนที่บอกว่าไม่มีใครช่วยผมได้หรอก เพราะท่านผู้กำกับก็เป็นแค่ของเล่นระบายความใคร่อีกคนของมัน... และก็คงจะอยู่ใต้คำสั่งของมันด้วยเหมือนกัน

"ผมต้องไปแล้ว" ผมพึมพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ